Tuwalu

informacje praktyczne

Jak się tam dostać		Kiedy jechać		Wizy		Pieniądze		Podróżowanie		Inne

 Jak się tam dostać: Tuwalu nie jest wielkim centrum komunikacyjnym i trudno się tam dostać przez przypadek. Międzynarodowe połączenia lotniska w Funafuti (kod FUN) ograniczają się do Nadi w Fidżi a obsługują je linie

 Kiedy jechać: najlepsza pora na zwiedzanie Tuwalu to okres między majem a wrześniem. Wschodnie wiatry przynoszą wówczas świeże, chłodne powietrze i dobrą pogodę. Największe święto - Dzień Tuwalu - obchodzone jest 1 października, na pamiątkę uzyskania niepodległości w 1978 r. W niemal wszystkich miejscowościach odbywają się okolicznościowe koncerty i pokazy tańców. 3 sierpnia, zgodnie z Polinezyjską tradycją, obchodzony jest Dzień Dziecka. Dzieci "przejmują władzę" w wioskach, organizowane są dla nich zawody sportowe i plastyczne.
 

 Wizy: nie są wymagane, przy wjeździe do Tuwalu urzędnik celny na lotnisku wystawia bezpłatnie miesięczny "visitor permit" (zezwolenie na pobyt). Należy okazać jednak zaświadczenie o wystarczającej ilości środków finansowych oraz powrotny bilet. "Permit" może być przedłużany, maksymalnie do trzech miesięcy. W Polsce "permit" można otrzymać w konsulacie amerykańskim, lub brytyjskim
 

 Pieniądze: oficjalną walutą jest dolar australijski ( 1 ZŁ = ok. 0,42 $A). Tani posiłek kosztuje w przeliczeniu ok. 3-8 USD, drogi powyżej 15. Zakwaterowanie: tanie 10-20 USD, drogie powyżej 40. Mimo, że podajemy zróżnicowane ceny zakwaterowania, możliwości wyboru nie ma zbyt wiele. Na stołecznym atolu Funafuti jest tylko jeden państwowy hotel, gdzie za 45 USD można dostać pokój ze wspaniałym widokiem na lagunę i gorącym prysznicem. Dodatkowo jest jeszcze kilka niewielkich pensjonatów oferujących nocleg ze śniadaniem za połowę tej ceny. Przenocować można również w prywatnych domach (warto pytać wszędzie tam, gdzie są jakieś zabudowania, ceny są rozsądne). Restauracji nie ma żadnych - turyści mogą jeść tylko w stołówkach swych pensjonatów, chyba, że uda im się zaprzyjaźnić z tubylcami. Jeśli jemy własne zapasy, śpimy "u ludzi" i nie wydajemy pieniędzy na głupstwa, wystarczy 35 USD dziennie. Możliwości wymiany pieniędzy są mocno ograniczone, lepiej więc od razu mieć ze sobą australijskie dolary w gotówce. Nie ma bankomatów, karty kredytowe prawie nigdzie nie są akceptowane. Napiwki nie są spodziewane.
 

 Podróżowanie: po Tuwalu może być dość drogie i frustrujące. Poza Funafuti, żaden inny atol nie ma własnego lotniska, komunikacja lotnicza więc nie istnieje. Pozostaje droga morska. Jedynym publicznym środkiem transportu jest wysłużony pasażersko-towarowy statek "Nivaga II", który pływa w kierunku dowolnie wybieranym przez załogę, o dowolnie wybranej porze. Można też próbować negocjować z miejscowymi rybakami, może któryś da się namówić na rejs do sąsiedniej wyspy, ale cenę w takim przypadku lepiej ustalić przed wypłynięciem z portu i od razu zapłacić połowę ustalonej stawki. A w ogóle to najlepiej mieć własny jacht i we własnym tempie pływać nim od wyspy do wyspy. Samochodów w Tuwalu prawie nie ma (tylko kilka taksówek i minibusów, które służą głównie do dowożenia turystów na lotnisko), wypożyczyć można za to rower (1-2 USD dziennie).
 

 Zagrożenia dla zdrowia: choroby układu pokarmowego wywoływane głównie złą jakością wody pitnej (wymagane co najmniej kilkuminutowe gotowanie), zdarzają się przypadki żółtaczki, tropikalnej gorączki dengue'a, filariasis; najczęściej jednak turyści narażeni są na skaleczenia (o ostre krawędzie raf koralowych), należy pamiętać o zabraniu ze sobą podręcznej apteczki.
 Czas: Greenwich +12 godzin, nie ma zmiany czasu na letni/zimowy
 Elektryczność: 220-240V, 60Hz (dotyczy tylko Funafuti)
 Miary i wagi: metryczne (m, kg)
 Popularność turystyczna: ok. 1 tys. osób rocznie